SAMEN

als ik aankom bij
het eindeloze meer
van het gedeeld verdriet 
denk ik het zwart en koud
als een verlaten bergpoel

maar
de oevers staan vol kleurige bloemen
er ligt een vlonder in de stralende zon
de treurenden zwemmen in de tranen
van hen die gisteren huilden
omhuld worden zij 
door het warme meer
van het gedeeld verdriet 

©margrietlenglet2020

WEDSTRIJD

voorstel:
we slopen de trap
die comparatieve trap
tree voor tree
eerst halen we
slimmer weg
dan
groter en mooier
eerder  en feller
beter en vuiler
schoner en sneller
meer en nog eens meer
we halen weg
wat vergelijkt
en
alleen wat is
dat blijft

TAAL EN TEKEN

mijn woorden ontspringen
in beukende bergbeken
en zingende zeeën
zij dragen de geschiedenis 
van mistroostige meren
en koppige kanalen

ze stromen naar buiten

daar gaan ze jammerlijk op
in prozaïsche poldersloten


klik hier voor meer Stem en Ziel