wijsheid is
ademen
vraagtekens omarmen
luisteren
je hart openen
roepen
ik ben ik
en toch
de eigen weg laten vinden
©margrietlenglet2026
wijsheid is
ademen
vraagtekens omarmen
luisteren
je hart openen
roepen
ik ben ik
en toch
de eigen weg laten vinden
©margrietlenglet2026
de beuken die mij
begroeten
zijn zonder oordeel
niet eens verbaasd dat ze me
al
zo lang niet gezien hebben
ze ontvangen me
en vouwen hun
takken
behoedend
boven mijn hoofd
ze stellen geen
vragen
ze nemen me
als onderdeel
als ik er ben
ben
ik er
als ik er niet meer ben
missen ze me niet
psychologie studeren
een ander man trouwen
geen kinderen krijgen
of
rechter worden
in groningen wonen
met een moestuin
of
gaan zingen
gedichten schrijven
leve de bohemien
dat was dan mijn leven geweest
of van iemand anders
op weg zijn
is mijn enige leven
op weg zijn
als wie ik ben
op weg zijn
naar ergens
voorbij
het angstig wachten
nu
een eigen kind
voorbij
de eerste kreetjes
nu
een stevig geluid
voorbij
de eerste zoenen
nu
een vertrouwd ritueel
voorbij
een leven vóór ons
nu
een verbonden verhaal
in vijf dagen
of vijftig jaar
©margrietlenglet2025
onschuldig
zacht en teer
drinkt ze wel
plast ze goed
net geboren
gaat ze leven
horten stoten
slapen waken
(en de ouders
argusogen
spieden haar rust
haar wakker ook)
eens geboren
hoort zij erbij
een van ons
opgenomen
alsof zij er altijd al was
©margrietlenglet2025
de blaadjes zweven
de beukennootjes huppelen
mijn haren dansen
mijn jas zwiert
alles beweegt
vrolijk vanzelf
op de suizende klank
van de wind
en dan
ineens
als bij een stoelendans
is de muziek voorbij
doodstil
de stilte ná de storm
leeg en beklemmend
©margrietlenglet2025
de tijd kruipt
straks was eerst
toen binnenkort
en nu
dadelijk
dadelijk
wordt er gebaard
en geboren
een kind
een te groot woord
te log en te onwrikbaar
voor zo'n teer wezentje
klein en beweeglijk
nauwelijks los
van de moederschoot
©margrietlenglet